Zusters van Liefde van Leavenworth, KS AIDS-pastoraat
Sisters of Charity of Leavenworth, KS AIDS Ministry | Sisters of Charity Federation —> Sisters of Charity Federation Samen in de Missie van Liefdadigheid Home Wie Wij Zijn Federatieleden Uitvoerend Directeur NGO-vertegenwoordiger Raad van Bestuur Nieuws AIDS Ministry Klimaatverandering Onderwijs Inheemse Kwesties Armoede Onderwijs Microfinanciering Migranten-Immigranten-Vluchtelingen Vrede Mensenhandel Systemische Verandering NGO NGO Nieuws Duurzame Ontwikkelingsdoelen Nieuwsbrief Archief Internationale Dag van de Vrede Geschiedenis Amerikaanse Oorsprong van de Vincentiaanse Traditie Franse Oorsprong van de Vincentiaanse Traditie Ontstaan van Congregaties Federatievorming Ontwikkeling van de Federatie Charity Connections Bibliografie Leden Ministerie Vacatures Retraites SC Spiritualiteitscentrum: Cincinnati Bethany Center Marillac Center Maris Stella Retreat and Conference Center Nazareth Retreat Center Seton Spirituality Centre Alleen voor Leden Contact Neem Contact Op Contact Uitvoerend Directeur Contact NGO-vertegenwoordiger Abonneer op Nieuws via E-mail Abonneer op RSS-feed Federatienieuws Sisters of Charity of Leavenworth, KS AIDS Ministry Geplaatst door SC Federation op December 26, 2011 in AIDS Ministry Zuster Kevin Marie Flynn, geboren en getogen in Ierland, kwam naar de VS om zich bij de Sisters of Charity of Leavenworth aan te sluiten.
Met een missionaire geest heeft zij op verschillende manieren gediend als SCL, met name in missies onder de inheemse bevolking van Alaska en de Amerikaanse Indianen in Montana. Gedurende de afgelopen 21 jaar heeft zij gewerkt bij het Good Samaritan-project, waar zij AIDS-patiënten in Kansas City bijstond. Zuster Kevin woont momenteel in het Moederhuis in Leavenworth. Zij schreef deze overdenkingen voor de AIDS Awareness Week 2010: Zuster Kevin Marie Flynn, Sc Terwijl ik nadenk over mijn AIDS-missiewerk, voel ik mij sterk aangetrokken tot het bijbelvers: “Ik zal haar lokken naar de woestijn en tot haar hart spreken.” (Hosea 2:16) Het vers is niet alleen profetisch en bijbels, maar het raakt ook mijn romantische Keltische hart.
Het is voor mij gemakkelijk om de AIDS-pandemie te vergelijken met een woestijn, omdat zij inderdaad dezelfde kenmerken heeft als een woestenij of een wildernis. Zij draagt een kaalheid en een eenzaamheid met zich mee. Het is een desolaat deel van de geschiedenis van de jaren 1980 tot in de eenentwintigste eeuw.
In de wildernis zijn er kleine stukjes bloemen, die zich hardnekkig vastklampen aan de kracht van een rots om te overleven. Het is alsof deze bloemen zich uitstrekken en hun schoonheid om mij heen wikkelen. Ze verleiden mij om daar langer te blijven.
En juist in dat blijven kan ik die Stem duidelijker horen die tot mijn hart spreekt. Het is deze Stem die mij confronteert met de realiteit van het leven: Ik leer hoe wispelturig het leven is, als ik hoor…
“Waar zijn al mijn vrienden gebleven?” Ik leer hoe willekeurig het leven is, als ik hoor… “Ik had nooit gedacht dat dit mij zou overkomen?” Ik leer hoe kostbaar het leven is, als ik hoor… “Vandaag is een goede dag, ik leef. Ik ben gezegend.” Ik leer hoe heilig het leven is, als ik hoor…
Related: — Guided Catholic prayer, rosary, and sleep content in one app..
“Zul je er zijn om mijn hand vast te houden wanneer ik sterf?” Mysteries van het leven… Mysteries van het leven in de wildernis van het AIDS-missiewerk. Mysteries die sterk genoeg zijn om soms overweldigend te zijn, maar krachtig genoeg om mij in de wildernis te houden.
En dat alles omdat ik bloemen vond in een woestenij, gefascineerd raakte door hun schoonheid, gedragen werd door hun kracht, en verzorgd werd door Degene die voor hen zorgt. (Zuster Kevin Marie Flynn legt uit hoe zij van 1989 tot 2010 bij het AIDS-missiewerk betrokken raakte, en wat haar werk inhield.) Good Samaritan is een serviceorganisatie voor mensen met hiv/aids. Het werd opgericht in 1986, toen de eerste crisis van de ziekte Kansas City trof. Mensen wisten heel weinig over hiv/aids, dus er was veel woede, angst, verwijten en afwijzing rondom het onderwerp.
Good Samaritan reageerde niet alleen op de behoeften van haar cliënten, maar lichtte ook de inwoners van Kansas City voor over de ziekte. Aan het aantal vrijwilligers in die beginjaren was gemakkelijk te zien dat kracht angst aan het vervangen was, een gastvrije omarming verwijten aan het vervangen was, en mededogen woede aan het vervangen was. Onze cliënten waren destijds vooral blanke homoseksuele mannen van in de twintig of dertig, ongeveer 60 in aantal.
Worth a look: — Parish-backed Catholic streaming, Bible studies, and devotionals..
Mijn eerste opdracht bij Good Samaritan in 1989 was om hen te bellen en te informeren naar hun lichamelijke behoeften. Mijn diepste verlangen was echter om een spirituele steun voor hen en hun families te zijn. Mij werd sterk aangeraden dat dat niet het hoofddoel van mijn telefoontje moest zijn.
Toch waren dit juist de reacties die ik van cliënten ontving, reacties zoals: “Zou u mijn moeder kunnen bellen en haar uitleggen dat ik niet naar de hel ga omdat ik aids heb? Kunt u mijn familie zeggen dat ze me gewoon moeten vertellen dat ze van me houden in plaats van me geld te sturen?
Zou u mij kunnen helpen mijn herdenkingsdienst te plannen? Zou u bij mijn herdenkingsdienst willen spreken? Zou u mijn herdenkingsdienst willen leiden?” En zo ging het maar door, wat mij dieper het AIDS-missiewerk in riep. De volgende nieuwe brochure vermeldde mijn naam met een nieuwe titel: “Spirituele Ondersteuning.” Het was de eerste keer in mijn leven dat ik mij geroepen voelde door de mensen die ik dien.
Het was een band van genade en liefde; wij haalden het beste in elkaar naar boven! Ik had een verscheidenheid aan taken gedurende mijn jaren bij het Project. Ik had ook een grote reputatie voor het overdragen van sommige van mijn taken aan jongere medewerkers – ik noemde dat de wijsheid die met de leeftijd kwam.
Ik coördineerde programma’s zoals deze: De Moedergroep – een steungroep voor moeders van zonen of dochters met hiv/aids. We kwamen maandelijks bijeen voor een lunch van twee uur. Sommigen van hen hadden hun zonen verloren in de jaren dat ik bij hen was. Ik was bij een vrouw geweest toen zij haar zoon ging bezoeken en we ontdekten dat hij al twee dagen dood was in zijn appartement.
Ik was blij dat ik bij haar was geweest toen zij de schok van het vinden van hem doormaakte. Deze steungroep bood een veilige plek voor moeders om vrijuit te praten over het hebben van een homoseksueel familielid dat aan aids stierf. Ze waren zo gegroeid in acceptatie dat de tranen in mijn ogen sprongen toen een van hen een foto van haar zoon en zijn partner tevoorschijn haalde om aan de groep te laten zien – en eindigde met de woorden: “Ik ben zo trots op hem.” Voor degenen in de groep die nog steeds worstelden, was het een krachtig voorbeeld.
De groep stopte toen ik met pensioen ging, met de belofte dat ze contact met elkaar zouden blijven houden. Het Buddy-programma – Ongeveer 10 jaar lang coördineerde ik dit programma waarbij een cliënt aan een vrijwilliger werd gekoppeld en op hun reis bevriend werd. Dit kostte veel tijd, training en vergaderingen.
Het gaf mij een geweldige kans om de nieuwe cliënten te ontmoeten en de vrijwilligers te leren kennen. Het hoogtepunt voor mij waren de spirituele banden die ik door de jaren heen opbouwde met degenen die aids hadden, hun families en partners.
Mijn beeld van God werd veel groter en breder, een meer inclusieve en mededogende God. Elke dag had ik de gelegenheid om de stervende Christus te zien in de pijn en het lijden van onze stervende cliënten, niet alleen de lichamelijke pijn maar de pijn van afwijzing door familie, vrienden en zelfs hun kerken. Toch hoorde ik hen zelden klagen. Ik liep met hen mee in hun goede en slechte dagen
P.S. A few readers have asked which books & media we actually reach for — it's Ignatius Press Catholic Books; if you want the current details.
Shop Catholic Classics & Saint Biographies
Trusted Catholic publisher for Scripture, saints, and Vincentian-Setonian classics.